Terug

2022: het jaar waarin Whizpr niet (helemaal) terugging naar het oude

Annerieke Kamphuis

Aan het einde van een jaar vliegen de toplijstjes je om de oren en is het traditioneel de tijd om te reflecteren op de afgelopen twaalf maanden. Voor Whizpr was 2022 het jaar van het realiseren van een ideale wereld na corona en op zoek gaan naar solidariteit dichtbij huis.

Corona lijkt inmiddels alweer ver weg. Als je de files en het aantal vliegbewegingen ziet, is er weinig veranderd. Gedrag blijvend veranderen is moeilijk: we grijpen snel terug naar oude vertrouwde patronen omdat die ons zekerheid geven, ook al dienen ze ons niet. En overtuigingen zijn hardnekkig, zoals het patroon om medewerkers weer vaak op kantoor te willen zien, omdat het weer kan. Back to the old days. Ik schreef eerder al een blog over hoe de drang naar controle diep verankerd zit in onze overtuigingen en hoe je dat als manager samen met je team kan doorbreken.

De ideale wereld

De coronatijd heeft mij en het team juist geholpen om veel overtuigingen los te laten. Anderhalf jaar volledig thuiswerken ging prima. Dat hadden we nooit ervaren als er geen virus was geweest. Maar was het ook leuk en altijd even effectief? Bij Whizpr hebben we daarom bewust de tijd genomen om te kijken wat we hadden gemist en wat we in de coronatijd juist fijner vonden. En dat plaatje van het beste uit twee werelden zag er voor iedereen anders uit, met een paar gemene delers: geen files meer en ook geen acht online vergaderingen meer op één dag. Daaruit ontstond een mooie mix van oude en nieuwe werkwijzen, die voor iedereen anders zijn: 1 of 2 keer in de week naar kantoor is prima, maar zonder files. Liever vier dagen op kantoor? Mag ook. Thuiswerken? Graag, vooral bij routine- of tekstwerk. Maar brainstormen is effectiever en leuker bij elkaar in één ruimte. Vertrouwen hebben en geven is het sleutelwoord. Vertrouwen dat iedereen hierin zelf de juiste keuzes kan maken – voor het team, voor de klant en voor jezelf.

Solidariteit dichtbij huis

2022 was een jaar waarin we struikelden over de crises. Nu een grotere groep wordt geraakt in hun (sociale) grondrechten zoals wonen, verwarming en goede en betaalbare zorg, worden de crises pas echt zichtbaar. Maar er was natuurlijk al een enorme groep kwetsbaren die het financieel heel moeilijk hadden. Ik las daar een steengoed artikel over bij De Correspondent over de oorzaak van alle crises: een gebrek aan solidariteit.

Het is mooi dat er aandacht voor is en het is de wet van de kritische massa die je bereikt moet hebben om iets in beweging te zetten, maar ik vind het wel een bittere smaak hebben dat solidariteit vooral opkomt als je het zelf voelt in je portemonnee. Ditzelfde zien we terug bij de krapte op de arbeidsmarkt: het zorgt ervoor dat bedrijven inzien dat mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt van waarde kunnen zijn. De aandacht voor deze groep die vaak naast de zijlijn staat juich ik als werkgever toe, maar wel met de juiste intenties. En dus niet omdat je het werk niet gedaan krijgt met je huidige personeelsbestand, want dat is wachten op een mismatch in verwachtingen.

Oog en aandacht voor een ander

Dit jaar startte ik naast Whizpr een stichting om kinderen van minimagezinnen in Wageningen te ondersteunen. Kinderarmoede is geen keuze maar iets wat je overkomt door de plek waar je wordt geboren of de pech in je leven. Als je op zoek gaat naar de maatschappelijke relevantie van een gezondheidsinstelling is die heel makkelijk te vinden. En natuurlijk kan het PR-vak ook bijdragen aan maatschappelijke doelen, maar laten we eerlijk zijn: we are not saving lives here.

Om een brug te slaan tussen het bedrijfsleven en de maatschappij en een deel van onze opbrengst goed te benutten, steunen we een groep kinderen uit minimagezinnen met spullen en cadeautjes op belangrijke momenten in het jaar en dat geeft veel voldoening. Als team hebben we daarbovenop dit jaar 25 gezinnen een mooie kerst bezorgd met boodschappen en cadeautjes.

Whizpr als minimaatschappij

Eigenlijk ben je als bedrijf een minimaatschappij en kun je prima je eigen dynamiek creëren terwijl de wereld om je heen misschien andere keuzes maakt en teruggaat naar het oude vertrouwde. Dat voelde soms alsof ik me in het oog van een orkaan bevond; stabiel en gegrond en wendbaar waar nodig. Ik durf wel te zeggen dat Whizpr inmiddels een bedrijf is geworden waar belemmerende overtuigingen overboord zijn gegaan, waar aandacht is voor hart en hoofd, waar oprecht saamhorige teamleden in relatie tot hun belastbaarheid worden belast, waar authenticiteit niet wordt bestraft en iedereen zich veilig kan voelen.

Als je je ervan bewust bent dat iedereen een hulpvraag heeft en we allemaal afhankelijk zijn van elkaar, dan zou er eigenlijk geen macht- en gezagspositie kunnen zijn. Als voorbeeld: de medewerker heeft inkomen nodig van de werkgever, maar de werkgever is net zo goed afhankelijk van goede mensen voor de kennis en handjes. Zo heeft een PR-bureau opdrachtgevers nodig, maar heeft de opdrachtgever de wens resultaten te halen. Daarin is de opdrachtgever afhankelijk van een goed PR-bureau. Het gezegde ‘wie betaalt bepaalt’ is dan ook niet de werkelijkheid waarnaar we zouden moeten handelen. In mijn ideale wereld bestaan er dan ook geen machts- en gezagsverhoudingen: zo vindt er ook geen grensoverschrijdend gedrag plaats.

Iedereen heeft invloed

Onze invloed voelt beperkt als je naar de grote crises kijkt. Maar als je klein begint, met je bedrijf of met één gezin wat wel wat hulp kan gebruiken, zouden we het patroon van individualisme en gebrek aan solidariteit wel eens kunnen doorbreken. Zingeving zit altijd in het iets kunnen betekenen in relatie tot een ander.

Laat december nou de maand van hoop zijn. De maand van de mooie boodschappen, de aandacht voor de ander. Dat het (niet alleen in december) kan, daar ben ik heilig van overtuigd. Een betere, meer rechtvaardige maatschappij waarin de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen. Aandacht voor bedrijven met een maatschappelijke relevantie die hun missie naleven. Ondernemen met betekenis. Een focus op kwaliteit in plaats van kwantiteit. Geen greenwashing meer, maar bewijslast. Leven in balans met de natuur, nemen maar vooral ook een keer geven. Maar vooral: goed doen zonder dat je daar zelf meteen iets tastbaars voor terug verwacht. Solidariteit begint met één simpele vraag aan één persoon van wie je weet dat die wel wat hulp of steun kan gebruiken: waarmee kan ik je nu helpen?

Ik wens je mooie dagen met iedereen die je liefhebt en een solidair 2023 toe!

Share this:

>
Volgende blog A+E Networks breidt samenwerking met Whizpr uit met Crime+Investigation